گرمی و لذتی به جان بخشد

جام های دوباره باید خواست

نقش یک خواهش است و می ریزد

زان لبان درشت افسون ریز

همچو خورشید نیمه پاییز

پیش این خنده های مستی بخش

دامن عقل می دهم از دست