خاک در دیده سیاه تو باد

بانگ بر او زدم که : سنگین دل

خفته یی ؟ گور خوابگاه تو باد

دیده بر هم نهاده یی آرام ؟

چون سپند از میان بستر جست

از سر او پرید خواب گران

دیدگان دریده از بیمش