در دورگاه تار و خموش خیال من

بر سنگلاخ وی ره دیدار بسته است

آرام و رنگ باخته و بیکران و صاف

یعنی نشان ز سردی و بی مهری ی من است

این برف سال هاست که گسترده دامن است

چندین فرو نشستگی و گودی ی عمیق

در صافی ی سفید خموشی فزای اوست