پرسیدم از گذشته و یک دم سکوت کرد

در دیده اش چو روشنی ی شامگاه بود

آن سایه ملال به مهتاب گون رخش

گفتی حریر ابر به رخسار ماه بود

حزنش به مرگ عشق عزیزی گواه بود

از آشتی نبود فروغی به دیده اش

این آسمان ، دریغ ! ز هر سو سیاه بود