از دیده یی فتاد و برون شد ز سینه یی

این آسمان ، دریغ ! ز هر سو سیاه بود

بر دامنش نشستم و دورم ز خویش کرد

قدرم نگر ، که پست تر از گرد راه بود

سیمین دلشکسته مگر اشک و آه بود