این کلاف سر در گم یادگار آن گیسوست

چشم و روی او با هم سازگار و من حیران

کاین سپیدی بخت است آن سیاهی ی جادوست

عقل ره نمی جوید در خیال مغشوشم

چون ستاره در ساغر ، چون شراره در مجمر

برق عشق سوزانش در دو دیده دلجوست

همچو گل مرا بینی ، سرخ روی وخندان لب