چو شمع سوخته تا صبح نیز حال من است

رسید شعر تو و گوشم آشنایی داشت

به نغمه یی که ز مرغ شکسته بال من است

اگرچه سوخت چو پروانه بال تو ای دوست

شنیده ام که ز دوری ، هنوز، رنجوری

اگر چه رنج و غمت مایه ملال من است

ولی نهفته نماند که ضمن دلتنگی