اگر چه رنج و غمت مایه ملال من است

اگرچه سوخت چو پروانه بال تو ای دوست

چو شمع سوخته تا صبح نیز حال من است

شنیده ام که ز دوری ، هنوز، رنجوری

ولی نهفته نماند که ضمن دلتنگی

خوشم که باز، به خاطر ، تو را خیال من است