ای بس شعاع خاطره پاشید طبع من

با یاد دیدگان درخشان روشنت

ای بس بلور شعر تراشید طبع من

تا هفت رنگ مهر تو بیند در آن بلور

از بس به رنج، این دل رنجور خو گرفت،

موی سیاه مخملی ی من سفید شد

با درد انتظار چه شب ها به من گذشت