کاین پر فروغ خاطره دلنواز اوست»

در لاله ها چو چهر عروس از پس حریر

زینت گرفته اند ز آویزه بلور

«چشمم زند به شعله این، بوسه نگاه

«خشمم زند به پیکر آن، سیلی ی عتاب

کان یادگار دوری ی عاشق گداز اوست»

این است آن شبی که به ناگاه بوسه زد