«خشمم زند به پیکر آن، سیلی ی عتاب

زینت گرفته اند ز آویزه بلور

«چشمم زند به شعله این، بوسه نگاه

کاین پر فروغ خاطره دلنواز اوست»

کان یادگار دوری ی عاشق گداز اوست»

این است آن شبی که به ناگاه بوسه زد

بر چهر لاله رنگ ز شرم و حیای من