بر چهر لاله رنگ ز شرم و حیای من

«خشمم زند به پیکر آن، سیلی ی عتاب

کان یادگار دوری ی عاشق گداز اوست»

این است آن شبی که به ناگاه بوسه زد

این است آن دمی که به ناگاه پا کشید

از خاطر رمیده دیر آشنای من

با دیدگان گرسنه و بی شکیب خویش