می بلعم آن ظرافت و لطف و جمال را

این است آن دمی که به ناگاه پا کشید

از خاطر رمیده دیر آشنای من

با دیدگان گرسنه و بی شکیب خویش

فریاد می کشم که ببینید، دوستان

این پرتو تجلی ی نغز خیال را!

«اینک، کنار روشنی ی چلچراغ خویش