فریاد می کشم که ببینید، دوستان

از خاطر رمیده دیر آشنای من

با دیدگان گرسنه و بی شکیب خویش

می بلعم آن ظرافت و لطف و جمال را

این پرتو تجلی ی نغز خیال را!

«اینک، کنار روشنی ی چلچراغ خویش

بنشسته ام به عیش که اینجا نشستنی ست!