«اینک، کنار روشنی ی چلچراغ خویش

می بلعم آن ظرافت و لطف و جمال را

فریاد می کشم که ببینید، دوستان

این پرتو تجلی ی نغز خیال را!

بنشسته ام به عیش که اینجا نشستنی ست!

اما به گوش جانم نجوا کند کسی

کاین چلچراغ - با همه نغزی- شکستنی ست!»