گرداب شکیباییم آموخت که دیدم

گفتی که:«- مرا با تو نه سری، نه سری هست.»

گر سر و سری نیست، نهانی نظری هست.

گاه از من سودازده سرگشته تری هست

برگی ست که پیچان به کف باد خزان است

گر در همه شهر چو من در به دری هست