گر در همه شهر چو من در به دری هست

گرداب شکیباییم آموخت که دیدم

گاه از من سودازده سرگشته تری هست

برگی ست که پیچان به کف باد خزان است

گشتند پی فتنه بر هر گوشه این شهر

در گوشه چشمان تو گویا خبری هست

با یاد تو گر آه برآرم، نه غمین است