گشتند پی فتنه بر هر گوشه این شهر

گاه از من سودازده سرگشته تری هست

برگی ست که پیچان به کف باد خزان است

گر در همه شهر چو من در به دری هست

در گوشه چشمان تو گویا خبری هست

با یاد تو گر آه برآرم، نه غمین است

خوش آن سفر افتد که در او همسفری هست