خوش آن سفر افتد که در او همسفری هست

گشتند پی فتنه بر هر گوشه این شهر

در گوشه چشمان تو گویا خبری هست

با یاد تو گر آه برآرم، نه غمین است

گفتم که:«به پای تو گذارم سر تسلیم.»

گفتی که :«- نخواهیم کسی را که سری هست...»

چون شمع، مگر شعله زبان سخنت بود؟