تو شعله سحرگه خورشیدی

حاصل ز بیقراری و مشتاقی

غیر از نگاه گاه به گاهی نیست

من دامن سیاه شبانگاهم

از من به غیر دود نخواهد ماند

خورشید من! به من ز چه خندیدی؟

من دختر ترنج و پریزادم