بر قلب خود گذاشته ای پا را

رگ را گسسته ای که «شراب است این»

بهر فنای خویش چه می کوشی

تا لحظه یی کشیده کنی قامت

با این دل شکسته نمی ارزد

دیدن جمال و جلوه دنیا را

آخر بگو که عطر جوانی را