با این دل شکسته نمی ارزد

بهر فنای خویش چه می کوشی

تا لحظه یی کشیده کنی قامت

بر قلب خود گذاشته ای پا را

دیدن جمال و جلوه دنیا را

آخر بگو که عطر جوانی را

از غنچه خیال که می بویی