ای آشنا! به خلوت شب هایت

از غنچه خیال که می بویی

آخر بگو که گرمی و شادی را

در شعله نگاه که می جویی

مهتاب دیدگان که می خندد؟

وآن بوسه های خامش پنهانت

راه سخن به لعل که می بندد؟