راه سخن به لعل که می بندد؟

ای آشنا! به خلوت شب هایت

مهتاب دیدگان که می خندد؟

وآن بوسه های خامش پنهانت

ای اخگر نهفته به خاکستر!

فریاد! از برای که می سوزی؟

افسرده می شوی و نمی دانم