جان مرا ز سینه به لب آورد

ای شیر پر غرور که در دامی!

بر سر بگو! کمند که را داری؟

دردا که راز داری ی چشمانت

کاوش درین غروب پر از ابهام

از بهر من سیاهی شب آورد

ای رمز ناگشوده، کلیدت را