کاوش درین غروب پر از ابهام

بر سر بگو! کمند که را داری؟

دردا که راز داری ی چشمانت

جان مرا ز سینه به لب آورد

از بهر من سیاهی شب آورد

ای رمز ناگشوده، کلیدت را

در دست عاج فام که پنهان کرد؟