چو کودکی که به دامان مادر آویزد

خیال روی تو در خاطرم در آویزد

ز انتخاب فرومانده ام، که عشق و عفاف

دو کفه یی ست که با هم برابر آویزد

چه التفات به اشکم کنی، که مستان را