درخت بارور از بام و در سر آویزد

چو ابر تیره حسودم، روا ندارم چرخ

ز بام غیر تو را همچو اختر آویزد

به خانه گذر چه اسیرم، خیال من با توست

سحر به دامن یادت سرشک من آویخت

چو شبنمی که به دامان گل درآویزد