بر چهره اش غبار ملالت نشسته بود

او از رهی دراز به نزدیک من رسید

آزرده جان و تشنه و تبدار و خسته بود

در دیده اش تلاطم اندوه، آشکار

چشمش به من افتاد و به ناگاه خنده زد

من همچو گل ز خنده خورشید وا شدم

پر کرد جامی از می و شادان به لب نهاد