چشمش به من افتاد و به ناگاه خنده زد

آزرده جان و تشنه و تبدار و خسته بود

در دیده اش تلاطم اندوه، آشکار

بر چهره اش غبار ملالت نشسته بود

من همچو گل ز خنده خورشید وا شدم

پر کرد جامی از می و شادان به لب نهاد

آه از دمی که با لب او آشنا شدم