نوشید او مرا و درنگی نکرد و من

من همچو گل ز خنده خورشید وا شدم

پر کرد جامی از می و شادان به لب نهاد

آه از دمی که با لب او آشنا شدم

آمیختم به گرمی ی کام و گلوی او

مستی شدم، ز جان و تن او برآمدم

چون آتش دمیده بر افروخت روی او