زان خستگی که در تن او بود اثر نماند

آمیختم به گرمی ی کام و گلوی او

مستی شدم، ز جان و تن او برآمدم

چون آتش دمیده بر افروخت روی او

سرمست، خنده ها زد و گل از گلش شکفت،

مینای بی شراب مرا گوشه یی فکند

زان پس میان قهقهه فریاد کرد و گفت