روح مرا خدا همه از شام تیره ساخت

آغوش خویش را کنم از غم، پناه تو

چون اختر سرشک تو در مستی تو کاش

می ریختم به چهره هم رنگ ماه تو

اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟

۰۰۰

دردا که عاقبت نشستم به راه تو