چون مادر از نوازش و مهرم چه چاره هست

اما چرا نه تیرگی ی خوابگاه تو؟

۰۰۰

دردا که عاقبت نشستم به راه تو

با کودک نگاه چنین بی گناه تو؟

خورشید بهمنی تو و لطفت مدام نیست

اما خوشم به مرحمت گاه گاه تو