با کودک نگاه چنین بی گناه تو؟

۰۰۰

دردا که عاقبت نشستم به راه تو

چون مادر از نوازش و مهرم چه چاره هست

خورشید بهمنی تو و لطفت مدام نیست

اما خوشم به مرحمت گاه گاه تو

سیمین! به شام تیره، مخور غم که هر شبی