اما خوشم به مرحمت گاه گاه تو

چون مادر از نوازش و مهرم چه چاره هست

با کودک نگاه چنین بی گناه تو؟

خورشید بهمنی تو و لطفت مدام نیست

سیمین! به شام تیره، مخور غم که هر شبی

روشن شود ز شعله سوزان آه تو