سیمین! به شام تیره، مخور غم که هر شبی

با کودک نگاه چنین بی گناه تو؟

خورشید بهمنی تو و لطفت مدام نیست

اما خوشم به مرحمت گاه گاه تو

روشن شود ز شعله سوزان آه تو