گران بها نکنم جامه و سبکبارم

زبان شکر گشودم ز بخت روشن خویش

چو دید چشم حسود ستاره بزم مرا

ز جای جستم و بستم به خشم روزن خویش

که منتی ننهادم ز جامه بر تن خویش

برهنه مهرم و دوزم چو او به دامن چرخ

سجاف ابر زری هر سحر به سوزن خویش