برهنه مهرم و دوزم چو او به دامن چرخ

ز جای جستم و بستم به خشم روزن خویش

گران بها نکنم جامه و سبکبارم

که منتی ننهادم ز جامه بر تن خویش

سجاف ابر زری هر سحر به سوزن خویش

صراحیم که نشستم به بزم غیر و رواست

که سرخوشش کنم از خون سرخ گردن خویش