صراحیم که نشستم به بزم غیر و رواست

که منتی ننهادم ز جامه بر تن خویش

برهنه مهرم و دوزم چو او به دامن چرخ

سجاف ابر زری هر سحر به سوزن خویش

که سرخوشش کنم از خون سرخ گردن خویش

ز شمع شعر من این عطر عشق نیست شگفت

که شعله یی ست که بر می فروزدم از تن خویش.