عیان به یک نگه خامش نهانی ی ماست

مگو که شهر پر از قصه نهانی ی ماست

به لوح دهر همین قصه ها نشانی ی ماست

ز چشم خلق چه پوشم؟ که قصه های دراز

اگر چه هر غزلی همچو شعله ما را سوخت

فروغ عشق، چو مشعل، ز صد زبانی ی ماست

اگر چه لاله ما شد ز خون دل سیراب