سحر دریده گریبان ز مهربانی ی ماست

به گور مهر، شبانگه، به خون سرخ شفق

نوشته قصه پر دردی از جوانی ی ماست

شبی به مهر بجوش و ببین که چرخ حسود

مکش به دیده مغرور ما کرشمه وصل

که چشم پوشی ما عین کامرانی ی ماست

ز مرگ نیست هراسی به خاطرم سیمین!