آن گلم کز سوز دی بر خاک پر افشانده ام

از کنارت حاصلم غیر از پریشانی نبود

گر چه در پایت به سان موج سر افشانده ام

من نه آن پروانه ام کز شوق شمعش بال سوخت

چون گهر در حلقه بازوی من چندی بمان

کز فراغت عمری از مژگان گهر افشانده ام

ای نهال شعر سیمین، برگ و بارت سرخ بود