چون گهر در حلقه بازوی من چندی بمان

گر چه در پایت به سان موج سر افشانده ام

من نه آن پروانه ام کز شوق شمعش بال سوخت

آن گلم کز سوز دی بر خاک پر افشانده ام

کز فراغت عمری از مژگان گهر افشانده ام

ای نهال شعر سیمین، برگ و بارت سرخ بود

زان که در پایت بسی خون جگر افشانده ام