آشنا با دو لب باده گسار تو نبود

گر چه با آینه خویی سر کار تو نبود

با من این سنگدلی نیز قرار تو نبود

غرق خون شد دل من، جام صفت، گر چه لبم

چرخ، در پیش رخت، اینه ماه گرفت

کس سرافرازتر از آینه دار تو نبود

سبزه گمشده در سایه جنگل بودم