بر من ای مهر دل افروز! گذار تو نبود

چرخ، در پیش رخت، اینه ماه گرفت

کس سرافرازتر از آینه دار تو نبود

سبزه گمشده در سایه جنگل بودم

موج مهرت به سر ما قدم لطف نسود

همچو گرداب، به جز خویش، مدار تو نبود

عیب دامان ترم بود که آتش نگرفت