همچو گرداب، به جز خویش، مدار تو نبود

سبزه گمشده در سایه جنگل بودم

بر من ای مهر دل افروز! گذار تو نبود

موج مهرت به سر ما قدم لطف نسود

عیب دامان ترم بود که آتش نگرفت

ورنه، ای عشق! گناهی ز شرار تو نبود

ای که خورشید شدی، روی نهادی به گریز