ورنه، ای عشق! گناهی ز شرار تو نبود

موج مهرت به سر ما قدم لطف نسود

همچو گرداب، به جز خویش، مدار تو نبود

عیب دامان ترم بود که آتش نگرفت

ای که خورشید شدی، روی نهادی به گریز

جر سوی مشرق برگشت، فرار تو نبود

زلف آغشته به آژیده سیمین کردم