جر سوی مشرق برگشت، فرار تو نبود

عیب دامان ترم بود که آتش نگرفت

ورنه، ای عشق! گناهی ز شرار تو نبود

ای که خورشید شدی، روی نهادی به گریز

زلف آغشته به آژیده سیمین کردم

تا نگویی سحری باش با شب تار تو نبود