زلف آغشته به آژیده سیمین کردم

ورنه، ای عشق! گناهی ز شرار تو نبود

ای که خورشید شدی، روی نهادی به گریز

جر سوی مشرق برگشت، فرار تو نبود

تا نگویی سحری باش با شب تار تو نبود